برگشته و « توبيخه » عطف بر « تقبيح » مىباشد . انّما هو على استعلائه : ضمير « هو » مبتدا و به هريك از تقبيح و توبيخ و يا به تقبيح برگشته و « على استعلائه » خبر و ضمير در آن به طالب سافل برگشته و « انّما » با مبتداء و خبر بعدش ، خبر براى « تقبيح الخ » مىباشد . لا على امره حقيقة : ضمير در « امره » به طالب سافل برگشته و كلمهء « حقيقة » تمييز براى نسبت در « امره » بوده و اين عبارت عطف بر « على استعلائه » بوده يعنى « لا يكون التّقبيح على امره » . بعد استعلائه : ضمير در « استعلائه » به طالب سافل برمىگردد . على طلبه : ضمير در « طلبه » به طالب سافل برمىگردد . بحسب ما هو قضيّة استعلائه : ضمير « هو » به ماء موصوله و در « استعلائه » به طالب سافل برمىگردد . ففى صحّة سلب الامر : عبارت « ففى صحة سلب الخ » جار و مجرور و خبر مقدّم و كلمهء « كفاية » مبتداى مؤخّر مىباشد . و لو كان مستعليا : ضمير در « كان » به طالب سافل برگشته و كلمهء « لو » وصليّه مىباشد . لا يبعد كون لفظ الامر حقيقة فى الوجوب : كلمهء « كون » مصدر « كان » و فاعل « يبعد » بوده و كلمه « لفظ » كه اضافه به « الامر » شده نيز اسم « كون » و كلمه « حقيقة » خبر و « فى الوجوب » متعلّق به « حقيقة » مىباشد . لانسباقه عنه عند اطلاقه : ضمير در « انسباقه » به وجوب و در « عنه » و « اطلاقه » به امر برمىگردد . و يؤيّده : ضمير منصوبى در « يؤيّده » به بودن حقيقت امر در وجوب برمىگردد . الى غير ذلك : مشاراليه « ذلك » ادلّهء نقلى مىباشد . و صحّة الاحتجاج الخ : اين عبارت عطف بر « قوله تعالى » كه فاعل « يؤيّده » بوده